...

یک تصویری این روزها توی ذهنم هی پر رنگتر می شود. آن هم گوشه ای از خانه ی قدیمی است که حوض داشت و یک درخت نارنج بزرگ و شش تا درخت انار. همان گوشه ای که یک سالی دو تا پرستو آمدند و لانه ساختند برای خودشان و یک خوشحالی عجیبی را آورده بودند با خودشان که هنوز توی ذهنم مانده. و پدر که معتقد بود حالا که پرستوها لانه ساخته اند یک اتفاق خوبی می افتد که من یادم نیست افتاد یا نه؟ همه ی زندگی ام شده بود این که صبح زود بیدار شوم برای دیدن زندگی این دو تا پرستو و این که یک روز صبح دیگر ندیدمشان. که رفته بودند و پدر که می گفت سال دیگر همین موقعها برمی گردند. که رفته اند یک جای گرم تر. یک جایی که بهتر از اینجا باشد برایشان. و من که هر چه منتظر شدم دیگر برنگشتند و لانه شان که سالها بعد موقع تعمیرات خراب شد و من که همیشه پیش خودم فکر می کردم چرا برنگشتند؟ شاید یکی شان توی راهِ رفتن به یک جایی که گرم تر بود و بهتر مرده بود. شاید یکی شان یا هردوشان.

پ.ن:

- دلم می خواهد پروژه سند توسعه منابع انسانی و توانمندسازی را بیاندازم توی سطل زباله و بروم برای خودم توی پارکی جایی قدم بزنم و نفس بکشم. دلم می خواهد فرار کنم از این چیزهایی که هیچ ربطی به من ندارد.

- خواهرم گفت: این روزها بی ادب شده ای و هی هر چی از دهنت در می آید می گویی. من هم گفتم : اینجوری نبودم روزگار مرا اینجوری ساخت!

-کاش این قدر از مرحله پرت نبودی. کاش توی باغ بودی!

- کاش آدمها این قدر بی رحم نبودند. منظورم از آدمها همین آدمهای دور و بر است به دیگران کاری ندارم!!