گنجشك خيس

چشمت را باز مي كني و خودت را در حجمي از آدمها و چيزهايي كه دوستشان نداري محاصره شده مي بيني. تلاش مي كني راهي باز كني بين اين همه ناخواسته ها و تحميل شده ها و نمي تواني. كوچكي. درست مثل اينكه بخواهي با دست صخره اي را جابجا كني. يا بخواهي همه تلاشت را براي تغيير يك غير ممكن بكني و خودت هم بداني كه ته ماجرا چيز خوبي نيست. ته ماجرا هيچ چيز نيست. دلم مي خواهد بخوابم و ده ساله در يك بعد از ظهر گرم تابستان در آغوش مادرم از خواب بيدار شوم. دلم مي خواهد بخوابم و بيدار نشوم. 

پاييز فصل شروع كردن است براي من. بويي كه توي هوا مي پيچد، برگهاي شيدا كه مي رقصند و مي بارند و باران و بوي خاك همه اش مناسب يك شروع است. شروع خواندن كتابهاي جديد، شروع فكرها و كارهاي جديد. شروع نفس كشيدن زندگي. پاييز حالم را خوب مي كند. همه حس هاي سرگردان و گمشده ام را بر مي گرداند و دلم را خوش مي كند. پاييزتان را نفس بكشيد و كارهاي خوب شروع كنيد. 

پ.ن:

- ندارد.