یکشنبه ۱۵ دی ۱۳۹۸ - 11:45 - مرضیه احرامی -
..
نشستن و غصه خوردن و جلو نرفتن راه حل نیست. یک جور شانه خالی کردن است از زیر بار زندگی، از زیر بار تنها فرصتی که برای ماندن و جلو رفتن داری. درست است که گاهی زندگی سخت می شود، نفس کشیدن سخت می شود، رفتن و باز کردن راهها سخت می شود اما مگر چاره ای غیر از ادامه دادن داریم؟ مگر چاره ای داریم غیر از اینکه بیدار شویم و روزمان را شروع کنیم؟ که نفس بکشیم، نگاه کنیم، راه برویم، حرف بزنیم؟ ناچاریم که زندگی کنیم. ناچاریم که راهمان را پیدا کنیم، بخندیم، گلهای توی گلدان را لمس کنیم، چای لاهیجان دم کنیم و به ثانیه های در گذر لبخند بزنیم.
هی پروانه کوچک