شنبه ۳ اسفند ۱۳۹۸ - 10:21 - مرضیه احرامی -
...
یک فنجان چای لاهیجان می نوشم و به روزهای گذشته فکر میکنم. همه ی روزهایی که خوب یا بد تمام شد و تنها ردی از خودش باقی گذاشت روی روحم، جسمم و زندگیم. آدمهای زیادی آمدند، رفتند، ماندند و هر کدام یک ماجرای جدید ساختند؛ یک تجربه، یک حرف، یک زخم و گاهی محبتی عمیق. فکر می کنم زندگی چیزی بیشتر از این نیست. همین مدام در معرض تجربه های جدید قرار گرفتن. همین تحمل و تلاش و اشک و لبخند. همین مدام افتادن و بلند شدن و دوباره شروع کردن.
هی پروانه کوچک